شعر و ادبیات

هفته نخست  ۵ مهرماه ( فرشید سلحشور ) 

شعر (الف)

مي رسي يک روز مثل يک غبار پاييزي                           مي تکانم گردهايت را بهار پاييزي

تو هنوزم ، براي من يک بهار مي ماني                           رنگ و رويت رفته زيرآن غبار پاييزي

نه ، از آن همه جواني جسم کهنه اي باقي ست              آمدي ، نه ، نيستي آن رنگ دار پاييزي

در ميان وزن سنگيني نشسته اي اما                             گفتمت در يک غروب برگ زار پاييزي

شعر (ب)

سال هزار و سيصد و هفتاد شد ، بابا نيامد                اينک هزار وسيصد و هشتا د و يک ، اما نيامد
عمري ست که،در پشت بغض کوچه مانده چشم مادر  حتا براي خاطر اين چشم ها ، بابا نيامد
هرگز ندانستم کجاي دنج عالم آرميده                        با ختم قرآن و دعا و نذر هم حتا نيامد
                                روزي که بابا بي خودش آمد کسي غمگين نشد چون                            
                                        چون با هزاران مرد ديگر آمد و تنها نيامد./

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هفته دوم  ۱۱ مهر (شعر خانم جعفری و خانم صاحب دوست)

ابن آخرين شعله را با من بسوز
تو متولد خواهي شد
يک
     دو
        سه
            فوت ...نه

صبر کن
با گريه خاموش شدنت را بيشتر آرزو مي کردم
تو متولد شدي و من
کاش بيشتر
                مي
                   چ
                      ک
                           ي
                              د
                                 م
                                      ....../
«ليلا جعفري»

ــــــــــــــــــــــــ

هر دو پايم ناتوان و عزم رفتن دارم امشب
مي خزم بر روي حجم تيرگي، بيدارم امشب
مي چکد خون از تمام مويرگ هاي تنم
زخمي از راه نرفته ، خسته و بيدارم امشب

يک شبه در جسم شب روح سياهي مي دمد
چشم شب را کور کرده ، بس تباهي مي دمد
ماه از بالا تمام تيرگي ها را دريد
تا شبه فهميد ، آري اشتباهي مي دمد

من رسيدم به سحر اما ببين تنها شدم
قطره قطره مي چکيدم ،عاقبت دريا شدم
کام تنهايي مرا نوشيد و خود را گم نمود
عاقبت افسانه اين مردم دنيا شدم

مي تپد در قلب افسانه تمام جان من
زنده مي گردد دوباره شاعر ديوان من
من نمي ميرم ، اگر شعرم بماند زنده ام
مي خزد بر روي کاغذ روح جاويدان من./

«خانم صاحب دوست»

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هفته سوم ۲ آبان ( ابراهیم قنبری )

پادشاه ملک حسرتکام داغم همچو اشک
هم رکاب آهم و درد و فغان و غم ، چو اشک

زنده دار مذهب غم در شبستان وصال
راهبم راند از در دير ابوالماتم چو اشک

اين جفاي چرخ بين و جور افزونش مگر
بازگردد کان اندر بحر برخاتم چو اشک 

نور مهرآراي کنعان چون که از احزان برفت
سيل خونين ، ره نبندد از غمش يکدم چو اشک

ماند ، ياد مهر و بزم و سلک و آيينش و ليک
خود نماند و محو شد ، جام و مزار جم چو اشک

مه رخا ، کفر تو داده کوس رسوايي ما
رعشه بر تن عور و زار اندر پي ات آدم چو اشک

در گريز از خانه و کاشانه رويم زرد شد
ليليا رخ زردي ام بيني ، مثل شرشم چو اشک

من که سودا از سويداي دل و صفرا بسر
بلغمي بلعم ز درد ميفشانم دم چو اشک 

من در يک دانه ناسفته ي رخشاني ام
گوهر اينچون شود پيدا ، وليکن کم چو اشک 

زيبش محمود را اياز انوار و نگار
زيبش گل در پگه ، با رويت شبنم چو اشک

آل سلطانا ، به توديعت نبينم شرمسار
زين جهت بس تحفه روز وداعم همچو اشک./ 

« ابراهیم قنبری متخلص به آل سلطان »

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هفته چهارم ۹ آبان ( حامد رشنویی و محمد رجایی )

گل ها را در زير پا له مي کنند
تا خار شوند
و با دست خود گل ها را مي چينند
تا دسته دسته نشوند
چشم خود را به روي گل ها مي بندند
تا زيبايي آنها را نبينند
و گوش خود را از پنبه پر مي کنند
تا بوي گل ها را نشنوند
بوته گل را از خاک جدا مي کنند
تا بخشکد
و بلبل را در قفس زنداني مي کنند
تا نگويند چرا ؟
...
حصار همسايگي خود با خدا را در زير پا مي گذارند
تا خود را به خدا نزديک تر جلوه دهند
باغبان دست آموز را پرورش مي دهند
تا ديگر کسي جرات زيبا جلوه دادن را نداشته باشد ./
 

« حامد رشنویی »

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آن همايون خواهد آمد ، چشم ها بيدار دار
تا کند اين درد ما را آن مه ده چار چار

سبزه از فضل شما رويد به دامان دمن
باش تا روزي جهد از شاخه ي گلنار نار

مست در آتش برقصم همره هر شعله اي
بوسه خواهم زد براي ديدن دلدار دار 

پاک تر از آب و روشن تر بود از نور مهر
آن شه يکتا بود بر مردم هشيار يار  

مير ميخانه است و  ،گردش حلقه اي دلباخته
نيزه سا ، چشمش رود بد خواه هر ميخوار خار

چون بيايد ، يوز  و بز نوشند از يک چشمه آب
پر زند سوي چمن از جانب کهسار سار

در سحر بلبل زشوق غنچه ي پوشيده روي
سحر پاشيد از گلو بر شاخه ي اشجار جار 

دير وقتي پشت در _چون حلقه_ باشم منتظر
خرم آن کس را که دادندش در آن دربار بار

لحظه اي ديدم به ديري شاهدي نازک ميان
آرزويم باشد آن زيبا رخ ديار يار

ساقيا جامت بگردان بي تامل چند روز
مطربا مي زن به نام ، آن شه ستار تار

صحبتش را طالبي بايد ، همايون روز و شب
جسم و جان پاکيزه ، دل بر گفته دادار دار ./

« محمد رجایی متخلص به همایون »

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
 

هفته پنجم ۱۶ آبان  ( محسن عاصی )

رفتنش از تقاطعي بي اسم
گريه ام از چراغ قرمزها
در نفس هاي گيج و مصنوعي
مردنش طبق آخرين تزها

داد هي مي زدم : خدا...نه...نه
از سکوتش يواش سرد شدم
در فرازم به آخرين اميد
جيغ گردان به رنگ زرد شدم

آمبولانسي به ماندنش مشکوک
آخرين نبض هاي عابر بود
از تصادف گذشتم و رفتم
بدنش مثل دست من سر بود

فکر برچسب مرگ ترساندم
کندم از او لباس خوني را
توي ذهنم مدام سوزاندم
حجم اين بودن عفوني را

وسط جنگ ماندن و رفتن
بوق ممتد ، اميدها را برد
مثل لحن ملافه هاي سفيد
يک نفر گفت : واقعا او مرد
...
لاي دستان قاضي فرضي
زير اظهار نامه اي مضحک
متن حکم مولف اين شعر
متن حکمي که ظاهرا مهلک

جرم ها : قتل کاملا عمدي
و فريب مخاطبي مبهوت
حکم اعدام در حضور عام
چاپ آثار تا ابد مسکوت./

« محسن عاصی ۵ آبان ۱۳۸۷ »

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 هفته ششم ۲۳ آبان  ( مونس نوری )

هفته نهم  ۲۱ آذرماه ( کامبیز نادری )